ما مصیبت زده کرب و بلاییم حسین(علیک السلام)

ما مصیبت زده‌ی کرب وبلاییم حسین(ع) بال و پر سوخته‌ی آل عباییم حسین(ع)    
بسکه خون دل از این دیده ز غم‌های تو رفت
همنشین لب دریای بکاییم حسین(ع)    
عمر دنیا نرسد چون به عزاداری تو
تا قیامت ز غمت عقده گشاییم حسین(ع)    
روز محشر که همان یوم یفرّالمرء ست
ما سراسیمه به سوی تو بیاییم حسین(ع)    
چون که احداث شود منبر منصور ملک
باز پا منبری یار تو ماییم حسین(ع)    
هر که در حشر تو محشور شود با اهلش
ما به اذن تو ز طیف شهداییم حسین(ع)    
همه آبادی دل از کرم مادر توست(س)
ورنه ویرانه دل از شام بلاییم حسین(ع)    
ما خجالت زده‌ی غافله سالار غمیم
که سر افکنده‌ی «نحن الاسراءیم» حسین(ع)    
چادر و معجر و عمّامه اگر سوخته شد
ما به جای مانده از آن سوخته‌هاییم حسین(ع)    
در دل خاک هم از منتقمان می‌مانیم
ما کمر بسته بفرمان ولاییم حسین(ع)    
چون برآریم به عشق تو سر از خاک مزار
گرد راه پسر خیر النسائیم حسین(ع)    
تا شویم عارف و آماده‌ی ایام ظهور
بر سر و سینه زنان غرق دعاییم حسین(ع)                       شاعر: محمود ژولیده

/ 0 نظر / 20 بازدید